ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
به اعتقاد بسیاری از صاحبنظران، دوره سلطنت ناصرالدینشاه قاجار نقطه عطفی در معماری و شهرسازی ایران محسوب میشود. در این دوره بهعلت مسافرتهای مکرر ناصرالدین شاه به کشورهای خارج و متعاقب آن توسعه ارتباطات جامعه سنتی ایرانی با دنیای مدرن غرب و مظاهر تمدن آن، دگرگونیهایی در تمام زمینههای اجتماعی و فرهنگی صورت میگیرد که معماری نیز از آن مبرا نیست.
در حقیقت دوره سلطنت ناصرالدین شاه را میتوان سرآغاز تحولات گوناگون در بینش و سپس فرم و ساختار معماری ایران در نظر گرفت. همچنین تقریباً از همین زمان است که نظام سنتی حرفه معماری در ایران تغییر مییابد و با ورود نخستین فارغالتحصیلان رشته معماری که در خارج از کشور تعلیمات آکادمیک را پشت سرگذاشته بودند، ترسیم نقشههای ساختمانی و استفاده از نقشه بهعنوان یک زبان فنی و تصویری بینالمللی، برای اولین بار در معماری کشور مطرح میشود. برای اغلب معماران شاید این سوال مطرح باشد که اولین معمار تحصیلکرده ایرانی که نقشههای ساختمانی را بهصورت امروزی ترسیم میکرده، چه شخصی بوده است؟
با توجه به اینکه مدارس معماری در کشور ما سالها بعد از کشورهای غربی تاسیس شدند و پیشینه تاسیس مدارس معماری در کشور ما به دهه 1300 خورشیدی بر میگردد، برای یافتن اولین معمار تحصیلکرده ایرانی، باید در بین اولین گروه فارغالتحصیلان ایرانی خارج از کشور جستوجو کرد.
در ضمن این جستوجو به اولین مهندس معمار ایرانی برمیخوریم که در فرانسه در رشته معماری و طراحی صنعتی فارغالتحصیل شد و مواد درسی که گذراند، دقیقاً با دروس امروزی دانشکدههای معماری مطابقت دارد. آثار او نیز دقیقاً از روی نقشههای مدون (پلان، نما، مقطع و پرسپکتیو)ساخته شده است.