|
خنده های زیر لب |
|
|
| یکی از ارزشمندی های فرهنگ مکتوب ایران اسلامی آن است که بسیاری از لطایف و دقایق ظریف مفاهیم را در برابر نگرش مخاطب معلوم و مشخص می دارد. در این فرهنگ مرزهای سه مقوله طنز، هجو و هزل از یکدیگر ممتاز است. مخاطب شناسی طنز دو رویکرد ِعامیانه و عالمانه دارد: نخست عموم ِمردم که از طریق اغراق موضوعات ناروای فردی و اجتماعی باید به آن حساس شوند و نگرش های خود را به جانب آن معطوف سازند و دو دیگر خواص جامعه هستند که باید به مهمترین اندیشه ها و مسایل جامعه آگاه گردند و در پی چاره جویی برآیند. همین نقش ارزنده طنز در تصمیم سازی های ارزنده اجتماعی و سیاسی بوده است که در جریان نضج و نمو تمدن ها آن را به نحو موثری به چشم آورده است. تمدن های قدرتمند جهان همیشه به طنز و طنزپردازی بهاء و منزلتی فراوان داده اند. با این همه طنز همیشه در معرض لغزش و در خطر فرو غلتیدن به دامان سیاه سطحی نگری بوده است. از همین روست که باید با تأمل و تعمق بیشتری به آن نگریسته و به کار گرفته شود. |
|
|
||







